Miejskie rośliny

Drzewa liściaste
Buk pospolity
Podlewanie Pokrój Wysokość
średnio kolumnowy do 15m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce, półcień, cień
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
- średnia -

Opis: Buk pospolity to duże drzewo o wąskiej kolumnowej lub stożkowej koronie. Dorasta do 15 m wysokości przy szerokości 3 m. Liście tej odmiany buka są zielone, błyszczące, jesienią żółte lub czerwonobrązowe. Stanowisko słoneczne lub cieniste. Preferuje gleby żyzne i świeże, o stałym poziomie wód gruntowych. Do sadzenia w parkach i dużych ogrodach, jako drzewo soliterowe, alejowe lub osłonowe.

Czeremcha pospolita
Podlewanie Pokrój Wysokość
dużo - do 15m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce, półcień
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
biała duża IV-V

Opis: Czeremcha pospolita, zwana też czeremchą zwyczajną, znana jest także jako korcipka lub smrodynia. Czeremcha pospolita to wysoki krzew lub drzewo, dorastające do 15 metrów wysokości. Korona czeremchy jest gęsta, a gałęzie się przewieszają.

Czeremcha pospolita kwitnie bardzo wcześnie, bo już na przełomie kwietnia i maja, obsypując się tysiącami małych, białych kwiatków (zebranych w zwisające grona) o bardzo charakterystycznym zapachu – dla wielu osób nieprzyjemnym.

Czeremcha pospolita uważana jest za roślinę pospolitą i bardzo często można spotkać ją na wsiach, przedmieściach i obrzeżach starych parków. W ogrodach przydomowych często sadzona jest jej odmiana ‚Colorata’, której dużym walorem dekoracyjnym (oprócz kwiatów) są eliptyczne liście – młode są czerwonobrązowe, a starsze brunatnozielone.

Czeremcha pospolita doskonale wygląda w ogrodach naturalistycznych i leśnych oraz w parkach i przy ulicach. Z uwagi na jej rozmiary, doskonale nadaje się do sadzenia w małych ogrodach. Jest mało wymagająca, odporna na zaniedbania i zanieczyszczenie środowiska. Nadaje się zarówno na stanowiska słoneczne jak i półcieniste. Najlepiej rośnie na glebie próchnicznej i wilgotnej.

Głóg jednoszyjkowy
Podlewanie Pokrój Wysokość
średnio rozłożysty 6m - 8m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce, półcień
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
biała średnia V-VI

Opis: Głóg jednoszyjkowy to krzew lub niskie drzewo liściaste, dorasta do 6-8 m wysokości, ma silnie zdrewniałe gałęzie. Głowną ozdobą głogu jednoszyjkowego są liście o ciekawym kształcie, które opadaja na zimę. Korona głogu jednoszyjkowego jest bardzo gęsta i krzaczasta.

Głóg jednoszyjkowy kwitnie od maja do czerwca. Kwiaty są białe, zebrane w baldachogrona, charakteryzują się wyrazistym zapachem. Pędy głogu jednoszyjkowego mają ciernie w kątach liści. Owoce dojrzewają we wrześniu, są czerwone, mączaste i mają jedną pestkę. Długo utrzymują się na krzewie.

Głóg jednoszyjkowy stosowany jest na żywopłoty i szpalery. Wymaga gleb wilgotniejszych i żyźniejszych, niż głóg dwuszyjkowy. Głóg jednoszyjkowy podatny jest na szkodniki i choroby.

Roślina stosowana w lecznictwie w chorobach serca, naczyń krwionośnych i nadciśnieniu tętniczym (stosuje się napary z kwiatów i owoców 3-4 razy dziennie po 20-30 kropli). Głóg jednoszyjkowy rozszerza naczynia krwionośne, działa łagodnie i odwadniająco.

Odmiany ozdobne głogu jednoszyjkowego:

‘Rosea’ (odmiana różowa) – stara odmiana o kwiatach z płatkami od góry ciemnoróżowymi i z białą nasadą

‘Stricta’ (odmiana wyprostowana) – odmiana niewysoka (do kilku metrów) o gałęziach ostro wzniesionych i początkowo wąskiej, kolumnowej koronie

‘Compacta’ – odmiana karłowa, o bardzo powolnym wzroście, często oferowana w formie szczepionej na wysokim pniu, na którym tworzy kulistą koronę średnicy poniżej 1 m.

Jarząb pospolity
Podlewanie Pokrój Wysokość
- - 8m - 15m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce, półcień
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
biała średnia, mała V-VI

Opis: Rośnie dziko na terenie Europy i zachodniej Azji. Ma złożone liście jesienią przebarwiające się na żółto i pomarańczowo. Jego białe kwiaty zebrane w płaskie baldachy pachną dość nieprzyjemnie, ale dojrzałe czerwone owoce są bardzo dekoracyjne. Pozostają na pędach dość długo po opadnięciu liści (chyba że zostaną zjedzone przez ptaki, dla których są przysmakiem). Nadają się na przetwory, a charakterystyczną gorycz tracą po przemrożeniu.

Gatunek ten najlepiej czuje się w miejscach silnie nasłonecznionych, na glebach przepuszczalnych (nawet piaszczystych) i tam bardzo obficie owocuje. Popularne i efektowne są odmiany ‚Edulis’ o dużych gronach owoców wolnych od goryczy, ‚Fastigiata’ – o pokroju kolumnowym, ‚Pendula’ – o zwisających, pogiętych konarach.

Klon czerwony
Podlewanie Pokrój Wysokość
średnio zwarty, kolumnowy 10m - 12m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona, czerwona Nie słońce
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
czerwona duża III-IV

Opis: Klon czerwony to średniej wielkości drzewo liściaste z rodziny klonowatych (Aceraceae). Ta odmiana klonu czerwonego rośnie wolno, osiągając w Polsce (po kilkudziesięciu latach) około 13 m wysokości i 3–4 m średnicy korony, która jest silnie ugałęziona, zwarta, o pędach ukośnie wzniesionych ku górze, owalna do niemal kolumnowej. Kora na pniu jest szara, gładka, z wiekiem drobno łuszczy się. Pędy są nagie, zwykle oliwkowozielone, pokryte widocznymi przetchlinkami. Pojedyncze, trójklapowe liście o sercowatych nasadach, wyrastają na długich (około 10 cm) ogonkach liściowych. Blaszki liściowe mają 6–10 cm długości, z wierzchu są ciemnozielone, błyszczące, od spodu nieco jaśniejsze, niebieskawe, matowe. Jesienią przebarwiają się intensywnie na czerwonopomarańczowo (wraz z ogonkami), na zimę opadają.

Klon czerwony zakwita bardzo wcześnie, bo już pod koniec marca lub na początku kwietnia, długo przed rozwojem liści. Jego kwiaty choć drobne, są bardzo dekoracyjne: intensywnie czerwone, z pręcikami umieszczonymi na długich nitkach, zebrane w okazałe grona na końcach zeszłorocznych pędów. Są miododajne (stanowią jeden z najwcześniejszych pożytków dla pszczół) i owadopylne – po zapyleniu i zapłodnieniu zawiązują się dekoracyjne, czerwonawe owoce – skrzydlaki, które dojrzewają i opadają od czerwca do sierpnia.

Klon czerwony wymaga gleb żyznych, próchniczych, dostatecznie wilgotnych, do niemal podmokłych, o odczynie zbliżonym do kwaśnego. Nie znosi gleb wapiennych (o odczynie zasadowym), suchych i silnie przepuszczalnych (piaszczystych), gdzie rośnie słabo, często choruje i dość szybko zamiera. Odmiana ‘Scanlon’ najlepiej rośnie i kwitnie w miejscach silnie nasłonecznionych, tylko na takich stanowiskach jego liście intensywnie przebarwiają się jesienią. W polskich warunkach klimatycznych jest całkowicie odporny na mróz (strefa mrozoodporności 6a), mimo to młode okazy, sadzone w najchłodniejszych (południowych i północno-wschodnich) rejonach kraju, w szczególnie mroźne zimy mogą przemarzać. Dlatego pierwsze kilka lat warto osłaniać pnie najmłodszych drzew np. agrowłókniną, chochołami ze słomy lub tekturą falistą, a ich podstawy – kopczykować kompostem, korą lub trocinami lub suchymi liśćmi.

Klon czerwony można sadzić jako soliter w szczególnie eksponowanych miejscach lub w szpalerach w ogrodach, parkach oraz zieleni publicznej i osiedlowej.

Klon czerwony rozmnaża się wyłącznie wegetatywnie, przez późnozimowe lub wczesnowiosenne szczepienie pędów odmiany na siewkach klonu czerwonego (gatunku).

Lipa drobnolistna
Podlewanie Pokrój Wysokość
średnio kulisty, regularny do 35m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce, półcień
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
żółta średnia VI-VII

Opis: Lipa drobnolistna to długowieczne drzewo liściaste (może rosnąć nawet 1000 lat). W Polsce dziko rośnie na terenie całego kraju, głównie w lasach liściastych (często w połączeniu z klonami i grabami).

Lipa drobnolistna jest dużym drzewem, dorastającym do 35m wysokości, o gęstej, rozłożystej, regularnej, szerokojajowtej lub kulistej koronie i stosunkowo krótkim pniu, często z licznymi odrostami u podstawy i szarą lekko spękana korą (u młodych drzew – gładka, u starszych gruba, głębiej spękaną niż u lipy drobnolistnej). Młode przyrosty nagie, brunatnoczerwone na wierzniej części. U młodych drzew gałęzie są wzniesione do góry, tworząc z pniem ostre kąty, z wiekiem konary zaczynają zwisać ku dołowi. Pąki z 2 łuskami, jajowate, nagie, czerwonobrunatne. System korzeniowy lip jest silny i dobrze rozwinięty, dzięki czemu przesadzanie drzew (nawet starszych) z bryła ziemi jest stosunkowo niekłopotliwe, a procent przyjęć jest dość wysoki. Lipy dobrze znoszą również cięcie, strzyżenie i formowanie. Po cięciu silnie odrastają, a ścięte drzewa tworzą formy wielopniowe.

Liście mniejsze niż u lipy szerokolistnej (3-7cm dł.), skrętolegle ułożone na pędach, sercowate, często niesymetryczne u nasady, o piłkowanych i nieco wzniesionych brzegach blaszek liściowych, niekiedy z 2 bocznymi klapami. Żywozielone na wierzchniej stronie i jaśniejsze na spodzie (żółte jesienią), nagie, jedynie na spodniej części można zaobserwować pęczki rudych włosków (domancje), obfitszeu nasady liści. Nerwy 3 rzędu widoczne słabo jedynie na spodniej stronie blaszek liściowych, na wierzchniej stronie – niewidoczne.

Kwiaty lipy są obupłciowe, pięciokrotne. Zarówno płatki korony, jak i działki kielicha żółtawe. Kwiaty zebrane po 5-20 w wystające ponad liście, wzniesione wierzchotki, wyposażone w języczkowatą szerokolancetowata, całobrzegą, siateczkowato unerwioną podsadkę, przyrośniętą do osi kwiatostanu. Okres kwitnienia przypada na przełom czerwca i lipca (około 2 tygodni po lipie szerokolistnej). Kwiaty, o intensywnym, słodkim zapachu wabią masowo owady zapylające, a długa obecność nektaru sprawa, że drzewa te są niezwykle cennym pożytkiem pszczelim. Pręciki są równe długością płatkom korony. Po zapyleniu kwiatów i zapłodnieniu, na przełomie września i października zawiązują się cienkościenne, twarde, buławkowate, często niesymetryczne owoce – orzeszki, o średnicy 5-7mm, pozbawione żebrowania, gładkie, opatrzone skrzydełkiem. W swym wnętrzu zawierają 1-3 nasiona.

Lipa drobnolistna jest rośliną leczniczą. Surowiec zielarski stanowi kwiatostan z podsadką i szypułką (Flos tiliae), który zawiera ponad 20 cennych dla zdrowia związków czynnych, takich jak flawonoidy, fitosterole, terpeny, śluzy, garbniki, kwasy organiczne, sole mineralne, witaminę C i PP oraz cenny olejek eteryczny. Związki te mają działanie przeciwzapalne, napotne, uspokajające oraz lekko rozkurczowe na mięśnie gładkie niektórych narządów. Stosuje się je w formie naparów do użytku wewnętrznego, głównie w stanach gorączkowych oraz jako środek osłaniający w nieżytach dróg oddechowych. Kwiatostany zbiera się zbiera się podczas kwitnienia i suszy w temperaturze nie wyższej niż 40 st. Do leczenia dawniej używano również kory i liści. Podobne właściwości wykazuje również miód lipowy, uważany za szczególnie cenny.

Niezwykle cenne jest również drewno lipowe, cenione głównie za swą miękkość i łatwość w obróbce. Szeroko stosowane w rzeźbiarstwie, snycerstwie, do wyrobu instrumentów muzycznych i desek kreślarskich oraz drewnianych butów. Z lipowego łyka wyrabiano również maty, sznury, koszyki i łapcie.

Wykorzystywany bywa również sok lipowy, który jest słodki, a po fermentacji można uzyskać dość smaczny napój.

Lipa drobnolistna najlepiej rośnie na żyznych, świeżych, niezbyt suchych, choć przeciętnych glebach, jest nieco mniej wymagająca niż lipa szerokolistna. Lubi słońce, znosi półcień. Jest gatunkiem ciepłolubnym, choć odpornym na mróz. Strefa mrozoodporności 4. Gatunek ten jest dość wrażliwy na zasolenie podłoża oraz suche i zanieczyszczone powietrze. W takich warunkach lipa drobnolistna staje się podatna na ataki szkodników, gł. przędziorków, mszyc i szpecieli, które mogą ja atakować w szczególnie suche, upalne lata. W wyniku ich żerowania liście lipy zasychają i opadają nawet już pod koniec lata. Dodatkowo, po ataku mszyc, na liściach mogą się rozwijać grzyby sadzakowe, tworząc na nich czarny nalot.

Lipa drobnolistna to doskonała roślina ozdobna, polecana do dużych ogrodów, szczególnie wartościowa w dużych założeniach naturalistycznych i zadrzewieniach w otwartym krajobrazie. W miastach doskonała do większych zespołów zieleni np. parków czy zieleńców, jako soliter lub drzewo alejowe. Nieodpowiednia do sadzenia przy ulicach i na terenach o wysokim poziomie zanieczyszczeń.

Lipa drobnolistna może być rozmnażana generatywnie, poprzez wysiew nasion, zebranych najlepiej jeszcze zielonych, około połowy września lub po rocznej stratyfikacji. Niestety nasiona kiełkują nierównomiernie, dlatego lepszym sposobem jest rozmnażanie wegetatywne, przez ukorzenione odkłady pobierane wczesną wiosną lub poprzez okulizację na przełomie lipca i sierpnia lub szczepienie w koronie przeprowadzane wczesną wiosną.

Tulipanowiec amerykański
Podlewanie Pokrój Wysokość
średnio stożkowaty 15m - 20m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce, półcień, cień
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
zielonożółta średnia -

Opis: Tulipanowiec amerykański to duże drzewo z szeroką piramidalną koroną. Dorasta do 25-35 m wys. i 15-20 m szer. Liście 4 klapowe o oryginalnym kształcie, w jesieni złocistożółte lub pomarańczowe.

Kwiaty żółtawozielone, przypominające tulipany, pojawiają się w wieku 15-20 lat, VI. Stanowiska słoneczne, gleby żyzne. Młode rośliny wymagają osłony. Dobrze znosi klimat miejski. Do sadzenia pojedynczo w miejscach eksponowanych.

Owocowe
Agrest biały
Podlewanie Pokrój Wysokość
średnio kulisty do 2m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
- średnia IV-V

Opis: Agrest biały to jedna z najcenniejszych, najpopularniejszych i najstarszych odmian agrestu, znana także pod angielską nazwą ‚White Smith’. Ta odmiana agrestu polecana jest zarówno do uprawy towarowej, jak i do sadzenia w ogrodach przydomowych (szczególnie formy szczepione na pniu).

Agrest biały jest najczęściej uprawianą odmianą agrestu w Polsce. Jest wrażliwy na amerykańskiego mączniaka agrestu i średnio wrażliwy na antraknozę liści, wymaga więc intensywnej ochrony chemicznej.

Agrest biały najlepiej rośnie na glebie żyznej, próchnicznej, na stanowisku słonecznym lub lekko zacienionym, osłoniętym od wiatru. Odmiana jest odporna na mróz jednak kwiaty mogą być uszkadzane przez majowe przymrozki.

Agrest biały charakteryzuje się silnym wzrostem i zwartym, kulistym pokrojem. Pędy są kolczaste, długie (do 2 m) i dość grube, lekko wygięte. Pędy jednoroczne mają barwę popielatą, a dwuletnie są ciemniejsze.

Agrest biały  jest odmianą bardzo plenną i niezawodną w owocowaniu, średnio wczesną – owoce dojrzewają w drugiej połowie lipca. Owoce są średnie lub duże, kuliste i owalne, nie opadają. Początkowo są jasnozielone, później zmieniają kolor na zielonożółty. Skórka jest cienka, omszona, z biało-zielonymi żyłkami. Owoce uważane są za bardzo smaczne, aromatyczne, słodko-kwaśne, wykorzystywane są do przetworów oraz spożywane na surowo.

Agrest czerwony
Podlewanie Pokrój Wysokość
mało rozłożysty, luźny 1m - 2m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
- średnia IV

Opis: Agrest czerwony i to bardzo popularna i polecana do uprawy amatorskiej odmiana agrestu, niezawodna w plonowaniu – daje obfite plony. Krzew tej odmiany agrestu rośnie silnie, dorasta do 1–2 m wysokości, ma rozłożysty, luźny pokrój. Pędy krzewu są średniej grubości, proste lub łukowato wygięte przy wierzchołku, pokryte gęsto mocnymi kolcami.

Agrest czerwony kwitnie w kwietniu, a kwiaty są wytrzymałe na przymrozki. Roślina owocuje już w drugim roku po posadzeniu. Owoce pojawiają się od lipca, a dojrzałość zbiorczą osiągają w połowie sierpnia. Owoce są duże (15 g), o zmiennym kształcie (kuliste, owalne lub jajowate), silnie omszone. Niedojrzałe owoce są zielone, w miarę dojrzałości zmieniają kolor na ciemnoczerwony. Miąższ owoców jest żółtawy, soczysty, słodko-kwaśny, smaczny, mało aromatyczny, skórka gruba. Owoce dojrzewają niemal równocześnie, a dojrzałe jagody nie opadają i nie pękają – mogą pozostać kilka tygodni na krzewie nie tracąc smaku. Owoce nadają się do spożycia na surowo oraz na przetwory i wina.

Jesienią liście tej odmiany agrestu przebarwiają się na żółto lub czerwono, co czyni z krzewu jesienną ozdobę ogrodu.

Agrest czerwony jest niestety wrażliwy na amerykańskiego mączniaka agrestu, ale za to wysoce mrozoodporny, dzięki czemu można go uprawiać w całej Polsce. Krzewy najlepiej sadzić na słonecznym stanowisku, gleba powinna być żyzna, próchniczna, umiarkowanie wilgotna o lekko kwaśnym pH.

Aronia czarna
Podlewanie Pokrój Wysokość
średnio krzaczasty, wzniesiony 1m - 2m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce, półcień
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
biała średnia V

Opis: Aronia czarna to krzew owocowy z rodziny różowatych Rosaceae, dorastający do 1–2 m wysokości.

Aronia czarna kwitnie w maju, kwiaty mają biały kolor. Owoce aronii są jadalne. Czarnofioletowe jagody pojawiają się na początku września, zawierają dużo witamin, barwników antocyjanowych i mikroelementów, mają właściwości lecznicze. Owoce aronii nadają się na przetwory, np. soki, dżemy, nalewki.

Liście aronii są zielone, jesienią ładnie przebarwiają się na czerwono.

Aronia czarna jest bardzo odporna na mróz. Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych bądź półcienistych. Roślina tolerancyjna w stosunku do rodzaju gleby i jej wilgotności.

Borówka czernica
Podlewanie Pokrój Wysokość
- kępiasty 15 cm - 40 cm
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie półcień
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
białoróżowa mała V

Opis: Borówka czernica to niewielka krzewinka należąca do rodziny wrzosowatych (Ericaceae). W zależności od regionu Polski borówka czernica znana jest pod różnymi nazwami: jagoda, czarna jagoda, ciemna jagoda, leśna jagoda, modra jagoda, borówka, czernica, czernina.

Borówka czernica rozrasta się za pomocą podziemnych rozłogów, tworząc łany zwane jagodziskami lub borówczyskami. Pędy borówki czernicy są kanciaste, dorastają do 15-40 cm wysokości. Liście są zielone, sezonowe, jajowate lub eliptyczne. Kwiaty czarnej jagody są beczułkowate, białoróżowe, pojawiają się w maju. Są zapylane przez owady, roślina jest miododajna. Owocem jest  kulista, granatowoczarna jagoda, z silnym woskowym nalotem i ciemnym, mocno barwiącym miąższem. Owoce oraz liście borówki czernicy przypominają mały mirt – stąd łacińska nazwa myrtillus – mały mirt.

Owoce i liście borówki czernicy są stosowane w ziołolecznictwie i przemyśle spożywczym. Jagody są bardzo smaczne i zdrowe, jadane są na surowo i równie często wykorzystywane jako składnik przetworów, soków i wypieków.

Brzoskwinia zwyczajna
Podlewanie Pokrój Wysokość
dużo rozłożysty, wzniesiony do 6m
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
- średnia IV - V

Opis: Brzoskwinia zwyczajna jest drzewem osiągającym do 6 m, wysokości, żyje do 30 lat. Jego kora ma ciemnobrunatnoszarą barwę (u dołu nieraz prawie czarną) i jest podłużnie spękana. Liście są lancetowate, faliście ząbkowane, błyszczące, a kwiaty różowe, pięciokrotne, o licznych słupkach i pręcikach, samopłodne. Brzoskwinia kwitnie w IV (przed pojawieniem się liści).

Owocem jest pestkowiec o omszonej żółtej z czerwonym rumieńcem skórce, który dojrzewa w zależności od odmiany od VII do X. Owoce zawierają węglowodany, związki magnezu, fosforu i potasu, prowitaminę A, witaminę C i witaminy z grupy B. Owoce spożywa się na surowo, może je także dodawać do ciast, przetworzyć na kompot, dżem lub ususzyć. Z pestek wyrabia się jasnożółty, dosyć rzadki olej, o delikatnym zapachu migdałów, który stosuje się jako bazę do masażu.

W Polsce poleca się do uprawy drzewa niskopienne (do 120 cm). Najlepiej sadzić brzoskwinie na terenach nasłonecznionych. Gleba powinna być lekka, o dużej zawartości próchnicy, dobrze nawodniona, ale przesiąkliwa. Kwiaty brzoskwini są bardzo wrażliwe na przymrozki, drzewo natomiast może przemarzać przy długotrwałych silnych mrozach. Najlepiej sadzić drzewka brzoskwiń wiosną, odstępy między drzewkami powinny wynosić około 5 m. Drzewa przycina się wiosną. Jeśli liczba zawiązków owocowych jest zbyt duża, należy je przerzedzać (aby do rosnących owoców dochodziło jak najwięcej słońca). Brzoskwinie zbiera się, gdy owoce są miękkie przy ogonku. Nie należy przeprowadzać zbiorów podczas deszczowej pogody.

Najgroźniejszą chorobą brzoskwini jest kędzierzawość liści brzoskwini (choroba grzybowa), która objawia się zniekształceniem liści (pofałdowaniem, zwijaniem się, grubieniem). Liście żółkną, a potem czerwienieją, rozwija się na nich białoszary nalot grzybni. Pod koniec czerwca liście obumierają. Jedynym skutecznym sposobem ochrony jest dokładne opryskiwanie drzew zalecanymi środkami grzybobójczymi wykonane jesienią po opadnięciu liści i wiosną przed rozwojem pąków.

Czereśnia ‘Techlovan’
Podlewanie Pokrój Wysokość
mało kulisty -
Barwa liści/igieł Zimozielone Stanowisko
zielona Nie słońce
Barwa kwiatów Wilgotność gleby Termin kwitnienia
- średnia IV - V

Opis: Czereśnia ‘Techlovan’ to nowa odmiana czereśni pochodząca z Czech. Jej przydatność do uprawy w Polsce jest wciąż badana. Odmiana w Polsce jest prawnie chroniona. Ze względu na dużą tendencję do pękania owoców nie jest polecana do ogrodów przydomowych, jedynie do sadów towarowych posiadających osłony przed deszczem.

Czereśnia ‘Techlovan’ rośnie silnie lub średnio silnie, tworzy kulistą, średnio zagęszczoną koronę z licznymi krótkopędami. Wcześnie wchodzi w okres owocowania, kwitnie średnio późno (kwiecień–maj), owocuje obficie i regularnie. Owoce dojrzewają w ostatnich dniach czerwca lub na początku lipca. Niestety, owoce są bardzo podatne na pękanie i gnicie (w wyniku opadów deszczu).

Owoce czereśni ‘Techlovan’ są duże lub bardzo duże (8–10 g), kuliste lub sercowate, mają krótką szypułkę. Skórka owoców jest ciemnoczerwona, z brązowym odcieniem, błyszcząca, a miąższ ciemnoczerwony, dość twardy, soczysty, smaczny. Owoce są przede wszystkim deserowe (do bezpośredniego spożycia) ale nadają się też na przetwory.

Czereśnia ‘Techlovan’ wymaga zapylaczy, najlepsze są odmiany ‘Stella’, ‘Vega’, ‘Sam’ oraz ‘Büttnera Czerwona’ i ‘Regina’. Jest średnio wrażliwa na choroby oraz na mróz.

Grusza Klapsa
Jabłoń domowa
Jagoda kamczacka
Jeżyna bezkolcowa
Malina właściwa
Orzech włoski
Pigwa pospolita
Porzeczka czarna
Porzeczka czerwona

 

Poziomka pospolita
Rokitnik zwyczajny
Śliwa domowa
Śliwa mirabelka
Śliwa węgierka zwykła
Świdośliwa
Wiśnia pospolita
Żurawina wielkoowocowa
Rośliny ozdobne
Aster krzaczasty
Azalia wielokwiatowa
Barwinek pospolity
Bluszcz pospolity
Bodziszek czerwony
Bratek zwyczajny
Budleja Davida
Bukszpan wieczniezielony
Cis pospolity
Dąbrówka rozłogowa
Epimedium czerwone
Fiołek wonny
Funkia falista
Hortensja drzewiasta
Irga szwedzka
Jarzmianka większa
Kokorycz żółta
Kopytnik pospolity
Krokus
Miodunka pstra
Narcyz
Nieśmiertelniki
Omieg wschodni
Pióropusznik strusi
Podagrycznik pospolity
Przylaszczka pospolita
Różanecznik
Skalnica cienista
Słonecznik zwyczajny
Śnieżyczka przebiśnieg
Stokrotka pospolita
Świerząbek orzęsiony
Szafirek
Trzmielina
Tulipan
Warzywne
Arbuz zwyczajny
Burak zwyczajny
Cebula zwyczajna
Chrzan pospolity
Cykoria sałatowa
Czosnek pospolity
Dynia zwyczajna
Jarmuż
Kalarepa
Kapusta czerwona
Kapusta włoska
Karczoch zwyczajny
Marchew zwyczajna
Papryka zwyczajna
Pietruszka zwyczajna
Pomidor zwyczajny
Por
Rabarbar
Rukola
Rzodkiewka
Sałata
Seler naciowy
Szczaw zwyczajny
Seler zwyczajny
Szpinak warzywny
Wężymord = skorzonera
Zioła
Cykoria podróżnik
Czosnek szczypiorek
Dziurawiec zwyczajny
Lawenda lekarska
Majeranek ogrodowy
Melisa lekarska
Mięta polna
Mydlnica lekarska
Nagietek lekarski
Szałwia lekarska